روغن شترمرغ یکی از روغنهای حیوانی است که از چربی بافت شترمرغ استخراج میشود و به دلیل داشتن انواع اسیدهای چرب، در محصولات مراقبت از پوست، مو و برخی فرآوردههای آرایشی مورد استفاده قرار میگیرد. این روغن در طب سنتی و کاربردهای محلی نیز سابقه استفاده دارد، اما میزان شواهد علمی درباره بسیاری از خواص ادعاشده برای آن هنوز محدود است.
بررسیهای علمی نشان دادهاند که ترکیب روغن شترمرغ شامل اسیدهای چرب مختلفی مانند اسید اولئیک، لینولئیک و پالمیتیک است و نسبت این ترکیبات میتواند با روش استخراج و منبع روغن تغییر کند.
به همین دلیل هنگام بررسی خواص روغن شترمرغ باید میان کاربردهای مراقبتی و ادعاهای درمانی تفاوت قائل شد.
روغن شترمرغ از چربی بدن شترمرغ، بهویژه بافتهای چربی، استخراج میشود. پس از جمعآوری چربی، روغن میتواند با روشهای مختلف حرارتی یا فرآیندهای کنترلشده استخراج و تصفیه شود.
روش استخراج اهمیت زیادی دارد؛ زیرا میتواند بر رنگ، بو، میزان اسیدهای چرب، پایداری اکسیداتیو و کیفیت نهایی روغن تأثیر بگذارد. مطالعات مختلف نیز تفاوتهایی را میان روغنهای شترمرغ تولیدشده با روشهای مختلف نشان دادهاند.
روغن شترمرغ را میتوان به شکل روغن خالص، روغن تصفیهشده یا به عنوان یکی از مواد تشکیلدهنده کرمها و محصولات مراقبت از پوست مشاهده کرد.
یکی از ویژگیهای مهم روغن شترمرغ، وجود ترکیبی از اسیدهای چرب اشباع و غیراشباع است.
در یک مطالعه روی روغن شترمرغ تولیدشده با روش استخراج در دمای پایین، اسیدهای چرب اصلی شامل موارد زیر بودند:
در همان مطالعه، میزان اسید اولئیک حدود 34.6 درصد، اسید پالمیتیک حدود 28.4 درصد و اسید لینولئیک حدود 27.7 درصد گزارش شد. البته این اعداد را نباید برای همه روغنهای شترمرغ یکسان در نظر گرفت، زیرا ترکیب روغن به شرایط تولید و روش استخراج وابسته است.
یکی از مهمترین کاربردهای روغن شترمرغ در محصولات مراقبت از پوست است. وجود اسیدهای چرب مختلف باعث شده این روغن به عنوان یک ماده نرمکننده و چربکننده در برخی فرمولاسیونهای پوستی مورد توجه قرار گیرد.
روغنهای حاوی اسیدهای چرب میتوانند با ایجاد یک لایه نرمکننده روی سطح پوست، احساس خشکی و زبری را کاهش دهند.
به همین دلیل روغن شترمرغ ممکن است در محصولات مخصوص پوست خشک یا کرمهای مرطوبکننده استفاده شود.
خشکی پوست میتواند باعث زبری، کشیدگی و پوستهپوسته شدن شود. استفاده از یک محصول روغنی مناسب ممکن است به کاهش این احساس کمک کند.
با این حال، روغن شترمرغ را نباید به عنوان درمان قطعی بیماریهای پوستی در نظر گرفت. در صورت وجود التهاب، زخم یا بیماری پوستی مداوم، تشخیص علت مشکل اهمیت بیشتری از انتخاب یک روغن مراقبتی دارد.
مطالعات آزمایشگاهی و فرمولاسیونهای پوستی نشان دادهاند که روغن شترمرغ میتواند برای تهیه امولسیونها و محصولات موضعی مورد استفاده قرار گیرد. در یک مطالعه، امولسیونی حاوی روغن شترمرغ برای کاربرد پوستی بررسی شد و پایداری، سمیت سلولی و برخی ویژگیهای آنتیاکسیدانی آن مورد ارزیابی قرار گرفت.
این یافتهها نشاندهنده ظرفیت روغن برای استفاده در محصولات مراقبت از پوست هستند، اما به معنای اثبات اثر درمانی روغن خالص برای همه مشکلات پوستی نیستند.
پوست خشک معمولاً به ترکیبات نرمکننده و کاهشدهنده از دست رفتن رطوبت نیاز دارد. روغن شترمرغ به دلیل ماهیت چرب خود میتواند در برخی محصولات مخصوص پوست خشک مورد استفاده قرار گیرد.
برای استفاده موضعی میتوان مقدار کمی روغن را روی پوست تمیز استفاده کرد. اگر پوست حساس باشد، بهتر است ابتدا مقدار کمی از محصول روی بخش کوچکی از پوست امتحان شود.
در صورت ایجاد قرمزی، خارش، سوزش یا تحریک، مصرف محصول باید متوقف شود.
استفاده از روغن شترمرغ روی صورت برای همه افراد یکسان نیست. پوست صورت نسبت به بسیاری از قسمتهای بدن حساستر است و استفاده از روغنهای سنگین ممکن است برای بعضی افراد احساس چربی یا سنگینی ایجاد کند.
افرادی که پوست خشک دارند ممکن است با مقدار کمی از روغن احساس نرمی بیشتری داشته باشند، اما در پوستهای چرب یا مستعد جوش بهتر است استفاده با احتیاط انجام شود.
همچنین بهتر است روغن در اطراف چشم و روی پوست آسیبدیده بدون نظر متخصص استفاده نشود.
یکی دیگر از کاربردهای رایج روغن شترمرغ، استفاده در محصولات مراقبت از مو است. اسیدهای چرب موجود در روغن میتوانند به نرم شدن و کاهش زبری ظاهری مو کمک کنند.
کاربردهای احتمالی آن برای مو عبارتاند از:
با این حال، باید میان نرمکنندگی مو و درمان ریزش مو تفاوت قائل شد.
رشد مو یکی از ادعاهای رایج درباره روغن شترمرغ است، اما شواهد علمی کافی برای اثبات اینکه استفاده از روغن شترمرغ به تنهایی باعث رشد قابل توجه مو یا درمان طاسی میشود وجود ندارد.
برخی مطالعات آزمایشگاهی یا حیوانی، ترکیبات روغن شترمرغ را از نظر اثرات زیستی بررسی کردهاند، اما نتایج این مطالعات را نمیتوان مستقیماً به درمان ریزش مو در انسان تعمیم داد. یک مرور علمی نیز تأکید کرده است که تحقیقات مربوط به کاربردهای زیستی و درمانی روغن شترمرغ همچنان محدود است.
بنابراین بهتر است روغن شترمرغ برای مو بیشتر به عنوان یک ماده نرمکننده و مراقبتی در نظر گرفته شود.
روغنهای گیاهی و حیوانی به دلیل خاصیت لغزندگی میتوانند برای ماساژ پوست استفاده شوند. روغن شترمرغ نیز ممکن است در برخی محصولات ماساژ کاربرد داشته باشد.
با این حال، ادعاهایی مانند درمان قطعی دردهای عضلانی، مفصلی یا بیماریهای التهابی با روغن شترمرغ نیاز به شواهد بالینی قوی دارند.
برخی تحقیقات آزمایشگاهی و حیوانی اثرات زیستی این روغن را بررسی کردهاند، اما نتایج موجود برای اثبات یک اثر درمانی قطعی در انسان کافی نیستند.
این موضوع یکی از بخشهای بحثبرانگیز درباره روغن شترمرغ است.
برخی تحقیقات آزمایشگاهی، ترکیبات روغن و فعالیتهای آنتیاکسیدانی آن را بررسی کردهاند و برخی مطالعات نیز به امکان استفاده از آن در فرمولاسیونهای پوستی اشاره کردهاند.
اما یک مطالعه حیوانی روی روغن شترمرغ تجاری، اثر ضدالتهابی یا ضد درد مشخصی را در شرایط آزمایش خود مشاهده نکرد. بنابراین نمیتوان بر اساس شواهد موجود، روغن شترمرغ را یک ماده درمانی ضدالتهاب قطعی دانست.
در منابع علمی، استفاده سنتی از روغن شترمرغ برای مشکلاتی مانند خشکی پوست، سوختگی و زخمهای پوستی گزارش شده است. با این حال، بخش قابل توجهی از شواهد موجود از مطالعات آزمایشگاهی یا حیوانی به دست آمدهاند.
بنابراین استفاده از روغن شترمرغ روی زخم باز، سوختگی جدی یا عفونت پوستی بدون ارزیابی پزشکی توصیه نمیشود.
برای زخمهای قابل توجه، درمان باید بر اساس نوع و شدت آسیب تعیین شود.
برخی مطالعات آزمایشگاهی فعالیت آنتیاکسیدانی روغن شترمرغ را بررسی کردهاند. در یک مطالعه، روغن استخراجشده با روش دمای پایین توانایی مهار برخی فرآیندهای اکسیداسیون را در آزمایشهای آزمایشگاهی نشان داد.
با این حال، فعالیت آنتیاکسیدانی در آزمایشگاه به معنای اثبات یک اثر درمانی مشخص پس از استفاده روی پوست یا مصرف خوراکی نیست.
برخی منابع علمی کاربردهای غذایی و تغذیهای روغن شترمرغ را بررسی کردهاند، اما قابل مصرف بودن یک محصول به معنی ایمن بودن همه انواع روغن شترمرغ برای خوردن نیست.
محصولی که برای مصرف موضعی و آرایشی تولید شده است نباید به صورت خوراکی استفاده شود.
موضوع مصرف خوراکی روغن شترمرغ اهمیت بیشتری دارد، زیرا شواهد ایمنی طولانیمدت در انسان محدود است. در یک مطالعه حیوانی، مصرف مداوم روغن شترمرغ در موشها با آسیب کبدی، تغییرات رفتاری و برخی تغییرات عصبی همراه بود و نویسندگان نتیجه گرفتند که شواهد کافی برای حمایت از مصرف آن به منظور درمان بیماریها در انسان وجود ندارد.
بنابراین نباید روغن شترمرغ را صرفاً به دلیل طبیعی یا حیوانی بودن، یک مکمل خوراکی بیخطر تلقی کرد.
روغن شترمرغ را میتوان بر اساس روش استخراج و میزان فرآوری به گروههای مختلف تقسیم کرد.
این نوع روغن فرآوری کمتری دارد و ممکن است بو، رنگ و ترکیبات بیشتری از ماده اولیه را حفظ کند.
در فرآیند تصفیه، بخشی از ناخالصیها و ترکیبات ایجادکننده بو و رنگ کاهش پیدا میکنند و محصول ممکن است ظاهر یکنواختتری داشته باشد.
استفاده از دمای کنترلشده میتواند برای حفظ برخی ویژگیهای روغن اهمیت داشته باشد. مطالعات آزمایشگاهی نیز روغن استخراجشده با روشهای مختلف را از نظر ترکیب و پایداری مقایسه کردهاند.
این روغن ممکن است به عنوان ماده اولیه در کرم، لوسیون، بالم، محصولات مو و سایر فرآوردههای موضعی استفاده شود.
روغن شترمرغ خالص معمولاً ماده اصلی محصول است، در حالی که در کرمها و لوسیونها ممکن است تنها بخشی از فرمول را تشکیل دهد.
محصولات آماده ممکن است علاوه بر روغن شترمرغ شامل مواد دیگری مانند:
باشند.
به همین دلیل اثر نهایی یک کرم حاوی روغن شترمرغ را نمیتوان فقط به خود روغن نسبت داد.
هنگام خرید روغن شترمرغ بهتر است موارد زیر بررسی شوند:
اطلاعات مربوط به روش استخراج میتواند برای ارزیابی کیفیت محصول مفید باشد.
برچسب محصول باید مشخص کند که روغن خالص است یا با روغنها و مواد دیگری ترکیب شده است.
مشخص کنید محصول برای پوست، مو، ماساژ یا مصرف غذایی تولید شده است. این محصولات را نباید بدون توجه به برچسب با یکدیگر جایگزین کرد.
بستهبندی مناسب میتواند از تماس بیش از حد روغن با نور، گرما و هوا جلوگیری کند و به حفظ کیفیت آن کمک کند.
مانند سایر روغنها، روغن شترمرغ نیز ممکن است در اثر اکسیداسیون کیفیت خود را از دست بدهد. بنابراین تاریخ تولید و شرایط نگهداری اهمیت دارند.
برای حفظ کیفیت روغن بهتر است آن را در محیطی خنک و دور از نور مستقیم نگهداری کنید.
پس از هر بار استفاده، درب ظرف باید به خوبی بسته شود. گرما، نور و تماس طولانی با اکسیژن میتوانند روند اکسیداسیون چربیها را افزایش دهند.
تغییر محسوس در بو، رنگ یا بافت روغن میتواند نشانه کاهش کیفیت آن باشد.
استفاده موضعی از روغن شترمرغ ممکن است برای بسیاری از افراد قابل تحمل باشد، اما احتمال تحریک یا حساسیت پوستی وجود دارد.
برای استفاده موضعی بهتر است:
همچنین نباید صرفاً بر اساس تبلیغات، روغن شترمرغ را به صورت خوراکی مصرف کرد؛ زیرا شواهد ایمنی خوراکی طولانیمدت در انسان محدود است و نتایج یک مطالعه حیوانی نگرانیهایی درباره مصرف مزمن ایجاد کرده است.
از نظر کاربرد آرایشی، روغن شترمرغ میتواند برای افرادی که به دنبال یک ماده روغنی و نرمکننده برای پوست یا مو هستند مورد استفاده قرار گیرد، مشروط بر اینکه پوست با آن سازگار باشد.
افرادی که پوست چرب، مستعد جوش یا حساس دارند بهتر است مقدار کمی از محصول را آزمایش کنند.
برای بیماریهای پوستی، ریزش مو، زخم، سوختگی یا دردهای مداوم نیز نباید روغن شترمرغ جایگزین تشخیص و درمان تخصصی شود.
| ویژگی | روغن شترمرغ | روغن آووکادو | روغن بادام |
|---|---|---|---|
| منبع | حیوانی | گیاهی | گیاهی |
| اسیدهای چرب | ترکیبی از اشباع و غیراشباع | عمدتاً غیراشباع | عمدتاً غیراشباع |
| کاربرد پوستی | نرمکنندگی و فرمولاسیون مراقبتی | نرمکنندگی و مراقبت از پوست | نرمکنندگی و مراقبت از پوست |
| کاربرد مو | نرم کردن و کاهش خشکی | مراقبت از موهای خشک | نرمکنندگی مو |
| مصرف خوراکی | نیازمند توجه ویژه به نوع محصول و ایمنی | رایجتر | بسته به محصول |
| شواهد درمانی | محدود | محدود تا متوسط بسته به کاربرد | محدود تا متوسط بسته به کاربرد |
خیر. روغن شترمرغ یک ماده مراقبتی است و نباید برای همه بیماریهای پوستی یک درمان واحد در نظر گرفته شود.
خشکی ساده پوست با بیماریهایی مانند اگزما، پسوریازیس، عفونت پوستی یا سوختگی شدید تفاوت دارد. در چنین شرایطی تشخیص علت و انتخاب درمان مناسب اهمیت بیشتری دارد.
روغن شترمرغ یک روغن حیوانی است که از چربی شترمرغ استخراج میشود و به دلیل داشتن اسیدهای چرب مختلف مانند اولئیک، لینولئیک و پالمیتیک در محصولات آرایشی، مراقبت از پوست و مو و برخی تحقیقات غذایی مورد توجه قرار گرفته است.
از مهمترین کاربردهای موضعی آن میتوان به نرم کردن پوست، کمک به کاهش خشکی، استفاده در محصولات مراقبت از مو و تهیه فرمولاسیونهای پوستی اشاره کرد.
با وجود برخی نتایج آزمایشگاهی و مطالعات اولیه، شواهد کافی برای اثبات بسیاری از ادعاهای درمانی مانند درمان قطعی ریزش مو، درد، التهاب، زخم یا بیماریهای پوستی وجود ندارد. همچنین مصرف خوراکی روغن شترمرغ نباید بدون توجه به کیفیت محصول و شواهد ایمنی انجام شود؛ زیرا درباره ایمنی مصرف طولانیمدت در انسان اطلاعات کافی وجود ندارد و برخی نتایج حیوانی نگرانیهایی ایجاد کردهاند.
در نهایت، هنگام انتخاب روغن شترمرغ بهتر است به روش استخراج، خلوص، کاربرد محصول، کیفیت بستهبندی، تاریخ تولید و شرایط نگهداری توجه شود.
روغن شترمرغ روغنی حیوانی است که از چربی بدن شترمرغ استخراج میشود و به دلیل داشتن اسیدهای چرب مختلف در محصولات مراقبت از پوست و مو و برخی کاربردهای صنعتی و پژوهشی استفاده میشود.
این روغن بیشتر به عنوان یک ماده نرمکننده و چربکننده مورد استفاده قرار میگیرد و میتواند به کاهش احساس خشکی و زبری پوست کمک کند.
میتوان از آن برای نرم کردن موهای خشک و کاهش زبری ساقه مو استفاده کرد. با این حال، شواهد کافی برای اثبات درمان ریزش مو یا رشد مجدد مو با روغن شترمرغ وجود ندارد.
شواهد علمی کافی برای اثبات اینکه روغن شترمرغ به تنهایی باعث رشد مجدد مو میشود وجود ندارد. کاربرد آن در مراقبت از مو بیشتر به نرمکنندگی مربوط است.
به دلیل ماهیت روغنی و نرمکننده، میتواند برای برخی افراد دارای پوست خشک قابل استفاده باشد. بهتر است ابتدا مقدار کمی از محصول روی بخش کوچکی از پوست آزمایش شود.
همه روغنهای شترمرغ خوراکی نیستند. محصول آرایشی یا موضعی نباید خورده شود. همچنین شواهد ایمنی مصرف خوراکی طولانیمدت در انسان محدود است و مصرف آن برای درمان بیماریها پشتوانه کافی ندارد.
برخی مطالعات آزمایشگاهی و فرمولاسیونی فعالیتهای زیستی آن را بررسی کردهاند، اما شواهد موجود برای نسبت دادن یک اثر ضدالتهابی درمانی قطعی به روغن شترمرغ کافی نیست.
استفاده سنتی از آن برای برخی مشکلات پوستی گزارش شده است، اما شواهد بالینی کافی برای استفاده از روغن شترمرغ به عنوان درمان زخم وجود ندارد. برای زخمهای عمیق، عفونی یا سوختگیهای جدی باید از روش درمانی مناسب استفاده شود.
بهتر است روغن در محیط خنک، خشک و دور از نور مستقیم نگهداری شود و درب ظرف پس از مصرف کاملاً بسته شود.
روش استخراج، میزان خلوص، نوع کاربرد، ترکیبات محصول، بستهبندی، تاریخ تولید و شرایط نگهداری از مهمترین مواردی هستند که باید بررسی شوند.